പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ ബൈക്ക്
text_fieldsചില സാഹസികതകളാണ് പല യാത്രകളെയും അവിസ്മരണീയമാക്കുന്നത്. ഒരു മാസം പിന്നിട്ട എെൻറ ഇൗ ഏകാന്ത യാത്രയിൽ ഇന്നുണ്ടായ അനുഭവം ഒരു കാലത്തും ഞാൻ മറക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഞാൻ താമസിച്ച ഹോട്ടലിൽ അന്തേവാസികളായി ഞാനും ഒരു സ്വിറ്റ്സർലണ്ടുകാരനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. രാവിലെ ഇവിടുന്നുതന്നെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് സന്ദർശിക്കേണ്ട സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകാനുള്ള പെർമിഷനുവേണ്ടി ഡി.സി ഒാഫീസിലേക്ക് പോയി. അപേക്ഷാ ഫോം വാങ്ങി 440 രൂപയും അടച്ച് പെർമിഷൻ വാങ്ങി. ചിലയിടത്ത് പെർമിഷൻ വാങ്ങി വെക്കാനിടയുള്ളതിനാൽ അഞ്ച് ഫോേട്ടാ കോപ്പിയും കൂടെ എടുത്തു സൂക്ഷിച്ചു.
![](https://www.madhyamam.com/sites/default/files/Monastry-3.jpg)
ഡി.സി ഒാഫിസനടുത്തായിരുന്നു ‘ലേ പാലസ്’ എങ്കിലും അവിടെ പിന്നീട് പോകാം എന്നു കരുതി. 80 കിലോ മീറ്റർ അകലെയുള്ള ‘ചാങ് ലാ പാസ്‘ ലക്ഷ്യമാക്കി പുറപ്പെട്ടു. പോകുന്ന വഴി ടാങ്ക് ഫുൾ ആക്കി. ലഡാക്കിെൻറ സുന്ദരമായ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് പോകുന്നതിനിടയിൽ ത്രിെക്ഷ എന്ന സ്ഥലത്തെ മൊണാസ്ട്രിയിൽ കയറി. മുകളിലേക്ക് അടുക്കടുക്കായി നിർമിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സന്യാസി മഠം തികച്ചും ശാന്തമായിരുന്നു. മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന പടവുകൾക്കരികിൽ കൈകൊണ്ട് കറക്കാനുള്ള പ്രാർത്ഥനാ ചക്രങ്ങൾ കാണാം. ഉൾഭാഗത്ത് പലയിടങ്ങളിലായി പ്രാർത്ഥനാ കേന്ദ്രങ്ങളുണ്ട്. ബുദ്ധ പ്രതിമകളും ദീപാലങ്കാരങ്ങളും പ്രാർത്ഥനാ മന്ത്രങ്ങൾ എഴുതിയ താളിയോലകളും അതിനകത്തു കാണാം.
![](https://www.madhyamam.com/sites/default/files/Budha.jpg)
അതിലെ ഒരു വിഹാര കേന്ദ്രത്തിനകത്തുനിന്നും സന്ദർശകർക്ക് പ്രത്യേകതരം ബിസ്കറ്റ് കഴിക്കാൻ തന്നു. കുട്ടികളും പ്രായമായവരുമായ ധാരാളം ലാമമാർ (സന്യാസിമാർ) അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനാവശ്യത്തിനായി മുഴക്കുന്ന മണിയും തോലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരുതരം ചെണ്ടയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയ ഞാൻ ‘ചാംഗ്ലാ പാസിലേക്ക് നീങ്ങി. കരു എന്ന സ്ഥലം കഴിഞ്ഞതു മുതൽ ചാംഗ്ലാ പാസിലേക്കുള്ള വഴി അതീവ ദുർഘടം പിടിച്ചതായി. നിറയെ കല്ലുകൾ മാത്രമുള്ള വഴി. അതാണെങ്കിലോ കിലോ മീറ്ററുകളോളം അങ്ങനെ തന്നെ. കുറേ ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ മലനിരകളെ വലംവെച്ചുള്ള കയറ്റവും തുടങ്ങി. അതി സാഹസികമായ വഴികളാണ് ചാംഗ്ലാ പാസിലേക്കുള്ളത്. ബൈക്ക് സഞ്ചാരികളെ ലഡാക്കിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതും ഇൗ സാഹസികതതാണ്.
![](https://www.madhyamam.com/sites/default/files/Lama.jpg)
വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നുമില്ലാതെ കയറ്റം കയറി. ചാംഗ്ലാ പസിലേക്ക് എത്താറായപ്പോൾ ബൈക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട് പതിവിൽ കൂടുതൽ ആക്സിലറേഷൻ കൊടുത്താലേ വണ്ടി കയറൂ എന്നായി. പിന്നെ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വന്ന് തീരെ നീങ്ങാതായി. എഞ്ചിെൻറ ഭാഗത്തെ ചെയിൻ സ്പ്രോക്കറ്റാണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതെന്നൊരു തോന്നൽ. ദുർഘടം പിടിച്ച ഇൗ വഴികൾ താണ്ടി സ്പ്രോക്കറ്റിെൻറ പൽചക്രങ്ങൾ നാശമായിട്ടുണ്ടാവും. എന്താണ് ഇനി അടുത്ത വഴി എന്നാലോചിക്കണം. സമുദ്ര നിരപ്പിൽനിന്ന് ഏതാണ്ട് 18,000 അടി മുകളിലുള്ള സ്ഥലമാണ് ചാംഗ്ലാ പാസ്. അതായത് ഞാൻ യാത്ര പുറപ്പെട്ട എെൻറ സ്വന്തം നാടായ കൂട്ടായിയിൽ നിന്ന് 18,000 അടി ഉയരത്തിൽ. ചുറ്റിലും മഞ്ഞു മൂടിയ പ്രദേശങ്ങളാണ്. ഒാക്സിജെൻറ അളവ് കുറവ്. അധികം അധ്വാനമെടുത്ത് ക്ഷീണിച്ചാൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. റോഡിൽനിന്നും മഞ്ഞും കല്ലും നീക്കിയിടുന്ന ഒരാളെ അപ്പോൾ കണ്ടു. അയാളെ ഞാൻ സഹായത്തിനു വിളിച്ചു. ഞാൻ ബൈക്ക് ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് സൈഡാക്കി വെച്ചു. ചാംഗ്ലാ പാസിനടുത്തുള്ള പട്ടാള ക്യാമ്പിലേക്ക് നടന്നു. വാഹനം തകരാറിലാവല്ലേ എന്ന് ഏതൊരു ബൈക്ക് യാത്രികനും പ്രാർത്ഥിച്ചു പോകുന്ന സ്ഥലത്തുവെച്ചു തന്നെയാണ് പണി കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്.
![](https://www.madhyamam.com/sites/default/files/Changla.jpg)
ഏത് വെല്ലുവിളികളെയും അതി ജീവിച്ച് മുന്നേറുക എന്നതാണ് യാത്രയുടെ വിജയം. ഇൗ അനുഭവവും നല്ലൊരു അവസരമാക്കി എടുക്കാൻ തന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. അടുത്ത പടി എന്തു ചെയ്യണമൊന്നലോചിച്ച് നടന്ന് ഞാൻ പട്ടാള ക്യാമ്പിലെത്തി. ക്യാമ്പ് വരെയുള്ള കയറ്റം കയറി എത്തിയപ്പോൾ ശരിക്കും കുഴഞ്ഞുപോയി. പെെട്ടന്ന് തളരുന്ന പോലെ തോന്നി. മെഡിക്കൽ എയ്ഡ് വിഭാഗത്തിലെ പട്ടാളക്കാരന് എെൻറ അവസ്ഥയിൽ എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയിരിക്കണം. പെെട്ടന്നുതന്നെ അയാൾ ഒാക്സിജൻ സിലിണ്ടറിൽ നിന്ന് മാസ്ക് എടുത്ത് എന്നെ ധരിപ്പിച്ചു. ഹൃദയമിടിപ്പ് പരിശോധിക്കുന്ന യന്ത്രത്തിെൻറ പോയൻറ് ആ സൈനികൻ എെൻറ വിരലിൽ ഘടിപ്പിച്ചു. കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല നോർമൽ ആണെന്ന് അയാൾ പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പുവരുത്തി. സമുദ്ര നിരപ്പിൽനിന്നും ഉയരത്തിലുള്ള പ്രദേശത്ത് ചെറിയ അധ്വാനം പോലും തളർത്തിക്കളയും. പെെട്ടന്ന് കിതപ്പുണ്ടാകും. ഹൃദയം പോലും നിലച്ചുപോകാം.
മുകളിൽനിന്നും താഴെ ലേ വരെ പോകുന്ന ഏതെങ്കിലും മിനി ട്രക്കിൽ ബൈക്ക് കെട്ടിവലിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നാലോചിച്ചു. ഇത്തിരി റിസ്ക്കുള്ള കാര്യമാണ്. എങ്കിലും ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചുകളയാം എന്നു കരുതി കുറേ നേരം ഏതെങ്കിലും ട്രക്ക് വരുന്നതും കാത്തിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഏതു സമയത്തും ട്രക്കുകൾ വരുന്ന വഴിയാണ്. അത്യാവശ്യം ഒരെണ്ണത്തിനെ കാത്തു നിന്നപ്പോൾ കാണാനുമില്ല. അങ്ങനെ അഞ്ചു മണിയോടടുത്തപ്പോൾ ഒരു ട്രക്ക് തരപ്പെട്ടു. അതിൽ കയറി ബൈക്കിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തു വന്നു. അധികം നീളമില്ലാത്ത കയർ കൊണ്ട് പിന്നാലെ വന്ന മറ്റൊരു ടെേമ്പാ വാനിൽകുരുക്കി അൽപ ദൂരം മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ അപകടം മനസ്സിലായി ആ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചു.
![](https://www.madhyamam.com/sites/default/files/Changla-Pass_0.jpg)
നല്ല ഇറക്കമുള്ള റോഡാണ്. വണ്ടി ന്യൂട്രലിൽ ആക്കി കുറേ ദൂരം താേഴക്ക് എത്തി. ബൈക്ക് താഴെയുള്ള മിലിട്ടറി ക്യാമ്പിൽ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് നാളെ സ്പ്രോക്കറ്റും വാങ്ങി ഏതെങ്കിലും മെക്കാനിക്കിനെയും സംഘടിപ്പിച്ച് വരാമെന്നായിരുന്നു ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഇറക്കം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കയറ്റമായി. തള്ളിക്കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ ഒരു ഇന്നോവ വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന ഡ്രൈവർ കാര്യമന്വേഷിച്ചു. അയാൾ ഒരു മെക്കാനിക്ക് കൂടിയാണെന്നും നാളെ സ്പ്രോക്കറ്റ് കിട്ടുമോ എന്നന്വേഷിച്ച് വന്ന് ശരിയാക്കാമെന്നും ബൈക്ക് അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും സുരക്ഷിതമായി വെക്കാനും പറഞ്ഞു.
ബൈക്ക് ഒഴിഞ്ഞ ഒരിടത്തു വെച്ച് കാറിൽ എന്നെയും കയറ്റി ലേയിലുള്ള ഹോട്ടലിൽ എത്തിച്ചു തന്നു. കാറിൽ പൂനെ സ്വദേശികളായ രണ്ടു സഞ്ചാരികളായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. പ്രണവും പ്രിയങ്കയും. രണ്ടാളും ലഡാക്ക് ചുറ്റിക്കാണാൻ വന്നിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി. നാളെ രാവിലെ തിരികെ പോകാനാണ് അവരുടെ പ്ലാൻ. അവരോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് 7.30ഒാടെ ഞാൻ മുറിയിലെത്തി.
ആകെ അലേങ്കലാപ്പെട്ട യാത്രയിൽ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും മറന്നിരുന്നു. നല്ല വിശപ്പിൽ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അങ്ങകലെ മലനിരകളിലെവിടെയോ മഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞ് വെറുങ്ങലിച്ച് നിൽക്കുന്ന എെൻറ സന്തതസഹചാരിയായ ബൈക്കായിരുന്നു അപ്പോൾ മനസ്സിൽ.
(യാത്ര തുടരും...)
![Girl in a jacket](https://www.madhyamam.com/h-library/newslettericon.png)
Don't miss the exclusive news, Stay updated
Subscribe to our Newsletter
By subscribing you agree to our Terms & Conditions.